ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

"Η μικρή Κόκκινη Καρδιά"

2011-03-27T20:54:00.004+03:00

Κάπου ψηλά στον ουρανό, ανάμεσα στα σύννεφα και τον ήλιο, υπήρχε μία λαμπρή πολιτεία, που το όνομά της ήταν "Η Ουρανούπολη των καρδιών". Εκεί κατοικούσαν μόνο καρδιές, μεγάλες και μικρές, ντυμένες από τα πιο απαλά και διαφανές χρώματα του πορφυρού κόκκινου μέχρι τα πιο βαθιά και τα πιο έντονα.

Σε αυτή την πολιτεία λοιπόν, όπως, φυσικά και σε όλες τις πολιτείες, υπήρχε ένα σχολείο. Το σχολείο της "Μεγάλης Κόκκινης Καρδιάς". Εκεί πήγαιναν όλες οι καρδούλες μόλις γεννιόντουσαν μέχρι να μεγαλώσουν και να τελειώσουν το σχολείο, έτοιμες πια να ανοίξουν τα δικά τους φτερά και να πετάξουν μόνες τους στον κόσμο των ανθρώπων.

Στο σχολείο, λοιπόν, αυτό υπήρχε και μία πολύ μικρή κόκκινη καρδιά, τόσο μικρή να φανταστείτε που μόλις και θα μπορούσε να την διακρίνει το ανθρώπινο μάτι. Εξαιτίας, του μεγέθους της και της συμπεριφοράς της όλες οι υπόλοιπες συμμαθήτριές της την κορόιδευαν και την περιγελούσαν. Σε όλα τα παιχνίδια του σχολείου πάντα αυτήν έβαζαν να κάνει το κοροΐδο. Όμως , εκείνη είχε τόσο καλή και αγνή ψυχή που όλους τους αγαπούσε. Ότι χάρη και αν της ζητούσαν οι συμμαθήτριες της ποτέ δεν τους χαλούσε χατίρι, αρκεί βέβαια να ήτανε για καλό σκοπό διαφορετικά στενοχωριότανε και έφευγε μακριά. Ακόμη και στα μαθήματα τις βοηθούσε όλες γιατί ήτανε η πιο έξυπνη μέσα στην τάξη. Αληθινές φίλες δεν είχε γιατί όσες την έκαναν παρέα, το έκαναν μόνο και μόνο είτε για να την κοροϊδέψουν είτε για να την εκμεταλλευτούν. Βέβαια, η μικρή κόκκινη καρδούλα μας δεν το καταλάβαινε αυτό γιατί ήτανε πολύ καλή και το ίδιο πίστευε ότι ίσχυε και για τις υπόλοιπες συμμαθήτριές της. Μέχρι που μια μέρα σε ένα σχολικό διάλλειμα έτυχε να ακούσει κάποιες από αυτές να την κοροϊδεύουν και στενοχωρήθηκε πολύ. Τόσο πολύ που αρρώστησε και δεν θέλησε να ξαναπάει στο σχολείο.

Η απουσία της, βέβαια, δεν πέρασε απαρατήρητη και η διευθύντρια του σχολείου η «Σοφή Καρδιά» ή αλλιώς η «Mαμά Kαρδιά», πήγε να την επισκεφτεί απορημένη με τη συμπεριφορά της.. Η μικρή κόκκινη καρδιά ήτανε σε μαύρα χάλια. Τα ματάκια της είχανε πρηστεί από το πολύ κλάμα και φαινότανε πολύ αδύναμη. Η «Σοφή Καρδιά» στενοχωρήθηκε που την είδε έτσι και πήγε και κάθισε δίπλα από το συννεφένιο ροζ κρεβάτι της. Κράτησε τα δύο μικρά της χεράκια και κοιτάζοντάς την βαθιά μέσα στα μάτια τη ρώτησε τι της συνέβη, αν και αυτή τα πάντα γνώριζε αφού ήτανε Σοφή.

Η μικρή καρδιά τότε με δάκρυα στα μάτια, της είπε, πως κατάλαβε ότι δεν την αγαπούσε κανένας και πως εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του μεγέθους της όλοι την περιγελούσαν.

Έπειτα, κοίταξε τη «Σοφή Καρδιά» με τα μικρά κόκκινα δακρυσμένα ματάκια της και τη ρώτησε. «Γιατί Μαμά Καρδιά ο κόσμος είναι τόσο κακός και κοροϊδεύει ο ένας τον άλλον; Είναι τόσο άσχημο δηλαδή που είμαι πια τόσο μικρή; Πικραίνομαι πραγματικά πάρα πολύ που κανένας δεν με αγαπάει. Μακάρι να μην γεννιόμουνα ποτέ!» είπε νευριασμένη.

Τότε η «Σοφή Kαρδιά» που έλουζε το δωμάτιο με το κόκκινο διάχυτο φως της, της απάντησε. «Εσύ γλυκιά μου κόρη, μικρή μου κόκκινη καρδιά, που κόκκινο άλλο σαν το δικό σου χρώμα όσο και αν ψάξεις δε θα βρεις πουθενά σε όλη την Ουρανούπολη των καρδιών, σύντομα θα μεγαλώσεις και θα διαπιστώσεις πώς πραγματικά είσαι πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες. Γιατί εσύ έχεις κάτι ξεχωριστό. Είσαι μία Χρυσή καρδιά. Είσαι η πιο αγνή και αληθινή καρδιά που υπάρχει σε όλο το σχολείο, και πολύ σύντομα όταν θα έρθει η ώρα που θα περάσεις από το στάδιο της αποφοίτησης θα το ανακαλύψεις και μόνη σου αυτό. Δεν πρέπει όμως να τα παρατάς τόσο εύκολα. Μόνο οι αδύναμοι το βάζουν κάτω. Επειδή είσαι μικρή δε σημαίνει ότι διαφέρεις σε κάτι από όλους εμάς. Ίσα ίσα που εσύ κρύβεις τεράστια δύναμη και υπομονή μέσα σου και αν ψάξεις βαθιά θα δεις πώς έχω δίκιο. Το μόνο που μπορώ να σε συμβουλέψω τώρα είναι αυτό «Να παραμείνεις ο εαυτός σου και ότι και να συμβεί στη ζωή σου από εδώ και πέρα να μην αλλάξεις ποτέ. Να μείνεις απλά, η αγνή και αληθινή καρδιά που είσαι τώρα, γιατί είσαι προορισμένη για κάτι αληθινά πολύ καλό. Συνέχισε λοιπόν να πηγαίνεις στο σχολείο γιατί θα μάθεις πράγματα που θα σου χρειαστούν στο μέλλον. Και μια μέρα θα καταλάβουν όλες τι αξίζεις και τότε θα είχαν ευχηθεί κι αυτές να ήτανε μικρές σαν και ‘σένα.

Η μικρή κόκκινη καρδιά έμεινε άναυδη να κοιτάζει με τα μάτια της ορθάνοιχτα τη Σοφή καρδιά μη μπορώντας ακόμη να καταλάβει τα όσα της έλεγε εκείνη. Την ευχαρίστησε μέσα από τα βάθη της ψυχής της και από την επόμενη ημέρα συνέχισε και πάλι να πηγαίνει κάθε μέρα στο σχολείο της χωρίς να στεναχωριέται πια για τα πειράγματα των συμμαθητριών της. Έτσι, τα χρόνια πέρασαν και η μικρή μας καρδιά παρέμενε ακόμη τόσο μικρή αλλά και πιο κόκκινη από ότι στην αρχή.

Η μέρα της αποφοίτησης είχε φτάσει. Όλες οι μεγάλες, τώρα πια, καρδιές καθόντουσαν στο σχολικό κήπο πάνω σε άσπρα σύννεφα ντυμένες με τα πιο ωραία τους χρώματα, περιμένοντας τη ‘Σοφή Καρδιά’ να ανεβεί στο έδρανο για να βγάλει λόγο για τις αποφοίτους. Μόνο η μικρή κατακόκκινη καρδιά καθότανε μοναχή της σε ένα μικρό άσπρο συννεφάκι. Αυτό, όμως, δεν την πείραζε καθόλου, γιατί βαθιά μέσα της ήξερε πως εκείνη η μεγάλη μέρα που της είχε πει τότε η ‘Σοφή Καρδιά’ είχε φτάσει και ήτανε πολύ χαρούμενη γι’ αυτό.

Η Σοφή καρδιά ντυμένη με το πιο λαμπερό της κόκκινο ανέβηκε επάνω στο έδρανο, ένα μεγάλο κάτασπρο σύννεφο ντυμένο με χρυσές ακτίνες ήλιου και πολύχρωμων ευωδιαστών λουλουδιών που έστελναν τις μυρωδιές τους σε όλους τους παρευρισκόμενους τριγύρω. Έβαλε τα μεγάλα της γυαλιά, και άρχισε να διαβάζει το λόγο της.

«Αγαπημένες μου μαθήτριες, η μεγάλη μέρα της αποφοίτησή σας έχει φτάσει. Όλες σας, πια θα πρέπει να έχετε πάρει από αυτό το σχολείο τις απαραίτητες γνώσεις, τις εμπειρίες, τα μαθήματα συμπεριφοράς και θα έχετε νοιώσει τα συναισθήματα της χαράς και της θλίψης. Και το σημαντικότερο από όλα πιστεύω πώς θα έχετε γνωρίσει την αξία της αγάπης. Της αγάπης όμως όχι για τον εαυτό σας, αλλά αυτής που θα πρέπει να δίνετε στους άλλους. Αυτήν που πραγματικά θα σας κάνει καλές και ευτυχισμένες.

Η Σοφή καρδιά σταμάτησε να μιλάει για λίγο και έβγαλε από την τσέπη της ένα μεγάλο χρυσό κλειδί και το σήκωσε ψηλά για να μπορούν να το βλέπουν όλοι. Έπειτα είπε «Με αυτό εδώ το κλειδί, θα ανοίξω την πόρτα που θα σας οδηγήσει από την Ουρανούπολη των καρδιών στον κόσμο των ανθρώπων. Εσείς το μόνο που θα έχετε να κάνετε είναι να κατακτήσετε τις ψυχρές και ταλαίπωρες καρδιές που θα βρίσκετε δίνοντας τους χρώμα απο εσάς γεμίζοντας τες με αγάπη. Όσους περισσότερους ανθρώπους κάνετε ευτυχισμένους, τόσο πιο μεγάλες και κόκκινες θα γίνεστε. Όσες από εσάς το καταφέρουν αυτό τότε πια θα είναι άξιες για να αποφοιτήσουν από αυτό εδώ το σχολείο».

Ακούγοντας τα όλα αυτά οι καρδιές σάστισαν. Νόμιζαν πως η Σοφή Καρδιά είχε παρανοήσει, πώς τις κορόιδευε. Γιατί αυτές τόσα χρόνια το μόνο που ήξεραν να κάνουν καλά ήταν να αγαπούν μόνο τον εαυτό τους κι έτσι ήταν γεμάτες από υπεροψία και αλαζονεία. Δεν είχαν ιδέα τι σημαίνει αληθινή αγάπη. Έτσι, κάθε μία με τη σειρά της αποτύγχανε στη δοκιμασία αυτή και το χρώμα που έμενε επάνω τους δεν ήταν κόκκινο αλλά ξεθωριασμένο ροζ. Τα πρόσωπά τους ήταν θλιμμένα και κοιτούσαν επιδοκιμαστικά η μία την άλλη. Ώσπου, ήρθε και η σειρά της μικρής κόκκινης καρδιάς. Όλες τότε έβαλαν τα γέλια περιπαίζοντας την και λέγοντας πώς αφού αυτές δεν τα είχαν καταφέρει πώς θα τα κατάφερνε μία τόσο μικρή και ασήμαντη καρδιά. Η μικρή κόκκινη καρδιά, όμως, δεν πτοήθηκε καθόλου, γιατί αυτό που της ζητούσε η Σοφή Καρδιά ήταν το πιο απλό πράγμα για εκείνη. Αυτό που όλα αυτά τα χρόνια ήξερε καλύτερα να κάνει. Πλησίασε, λοιπόν, την πόρτα που οδηγούσε στο κόσμο των ανθρώπων. Κοιτάζοντας κάτω έβγαλε ένα επιφώνημα έκπληξης και χαράς. Γιατί ο κόσμος ήτανε πολύ όμορφα φτιαγμένος. Όμως, γρήγορα και με μεγάλη της λύπη διαπίστωσε πως ενώ ο κόσμος εξωτερικά φαινότανε πολύ όμορφος μέσα του υπήρχαν πάρα πολλές ψυχρές και παγωμένες καρδιές. Επίσης, διαπίστωσε πως υπήρχε μεγάλη δυστυχία και κακία, άνθρωποι που πεινούσαν και διψούσαν, παιδιά που δυστυχούσαν και μανάδες που έκλαιγαν γιατί δεν είχαν να τα ταΐσουν. Από την άλλη, πάλι, διαπίστωσε πως υπήρχαν και εκείνοι που τα είχαν όλα και ζούσαν σε παλάτια και λυπήθηκε πολύ.

Τότε κάτι πραγματικά καλό της ήρθε στο μυαλό. Θα άγγιζε στο μέρος της καρδιάς όσο περισσότερους ψυχρούς και αδιάφορους ανθρώπους μπορούσε παραχωρώντας τους χρώμα από την δική της καρδιά που είχε τόση αγάπη. Έτσι κι έγινε, με αποτέλεσμα όλοι αυτοί που πριν αδιαφορούσαν να γίνουν τώρα καλοί και ευαίσθητοι βοηθώντας τους συνανθρώπους τους. Όλος ο κόσμος τότε ήτανε καλά, γέμισε από αγάπη και χαρά. Η μικρή κόκκινη καρδιά ευτυχισμένη όσο ποτέ άλλοτε που μπόρεσε να κάνει τόσο μεγάλο καλό δεν είχε καταλάβει πως κάθε άλλο παρά μικρή ήτανε πια. Γιατί δίνοντας κάθε φορά χρώμα σε κάθε άλλη καρδιά τόσο περισσότερο μεγάλωνε αυτή.

Τώρα ήτανε η πιο μεγάλη καλή κόκκινη καρδιά που υπήρχε στην Ουρανούπολη των καρδιών. Μόλις το κατάλαβε αυτό κοίταξε με χαρά τη Σοφή Καρδιά που της χαμογελούσε από μακριά. Οι άλλες καρδιές τότε αποφάσισαν καλές να γίνουν και αυτές. Όλες μαζί πλησίασαν την κάθε άλλο παρά μικρή τώρα πια καρδιά ζητώντας τις να τις συγχωρήσει για όλα αυτά που τις είχαν κάνει τόσα χρόνια. Εκείνη τόσο καλή που ήτανε τα ξέχασε όλα στη στιγμή και τους είπε «Δε χρειάζεται να σας συγχωρήσω τίποτα γιατί πραγματικά μετανιώσατε και καταλάβατε το λάθος σας, τώρα μπορούμε πια όλες μαζί να βοηθήσουμε αυτό τον κόσμο να γίνει καλύτερος και πιο όμορφος. Αμέσως, αυτές συμφώνησαν και το ξεθωριασμένο ροζ που υπήρχε πριν επάνω τους έγινε τώρα ένα λαμπερό βαθύ κόκκινο. Από τότε όλες μιμούνταν το καλό παράδειγμα της Καλής καρδιάς προσπαθώντας για το καλό του κόσμου.

Όμως, εμείς, πάντα θα ξέρουμε πώς σε αγάπη και καλοσύνη δε θα φτάσει ποτέ καμιά τη μικρήγια μας πάντα κόκκινη και χρυσή καρδιά.

Τέλος

ΦΙΛΙΑ..........

2011-03-25T19:00:00.000+02:00

Φιλία...Πόσες φορές,αλήθεια, έχουμε ακούσει αυτή την λέξη; Πόσες φορές την έχουμε δει γραμμένη; Άπειρες! Πόσοι, όμως, καταλαβαίνουμε την πραγματική σημασία αυτής της έννοιας; Αυτών των πέντε γραμμάτων; Λίγοι!

"Φ ι λ ί α είναι λέξη ιερή φιλία είναι λέξη αγία που γράφεται μόνο στην καρδιά και όχι στα βιβλία.."
Αυτό το ποιηματάκι το έχω δει γραμμένο, πάρα πολλές φορές, σε λευκώματα, σε τετράδια, σε θρανία, όταν ακόμη πήγαινα σχολείο.

-Υπάρχουν αληθινοί φίλοι σήμερα;
-Ναι, υπάρχουν.Είναι ελάχιστοι, όμως, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριούμας.

Φίλος αληθινός είναι εκείνος που ξέρει να αγαπά.
Φίλος είναι εκείνος που ξέρει να νοιάζεται.
Φίλος είναι εκείνος που ξέρει να ακούει.
Φίλος είναι εκείνος που ξέρει να συγχωρεί, που δεν παρεξηγεί σε κάθε δυσκολία.
Φίλος είναι εκείνος που είναι δίπλα σου όχι μόνο στη λύπη σου αλλά και στη χαρά σου.
Φίλος είναι εκείνος που θα ξυπνήσει χαράματα και θα έρθει να σου συμπαρασταθεί .
Φίλος είναι εκείνος που θα τον κοιτάξεις στα μάτια και θα ξέρεις πώς θα είναι δίπλα σου..μια ζωή ...Ότι κι αν συμβεί...

Εύχομαι ο καθένας απο εμάς να έχει βρει έστω και έναν αληθινό φίλο..Δεν χρειάζονται πολλοί αρκεί έστω και ένας..φίλος της καρδιάς και της ψυχής μας..!

Τίποτα δεν είναι δεδομένο

2011-03-23T13:08:00.000+02:00

Μέχρι χθες πήγαινα στη δουλειά μου, μέχρι χθες καλημέριζα τους συναδέλφους μου, μέχρι χθες χαμογελούσα στους ανθρώπους που περίμεναν μπροστά στο ταμείο για να τους εξυπηρετήσω.Με κάποιους από αυτούς είχαμε αναπτύξει μία ιδιαίτερη σχέση, μία συμπάθεια φιλική.Ερχόντουσαν κάθε πρωί μετο χαμόγελο στα χείλη και με καλημέριζαν.Τους ένιωθα τόσο κοντά μου. Υπήρχαν βέβαια κι εκείνοι που ήταν ανυπόμονοι, που δεν έλεγαν ούτε το καλημέρα, με τα μούτρα τους ξινισμένα, σοβαρά, έδιναν απλώς την εντολή τους κι εγώ την εκτελούσα. Όμως,χαμογελούσα όπως και να είχε, σε όλους! Δεν στοιχίζει τίποτα ένα χαμόγελο, δεν κοστίζει.Βγαίνει μέσα απο την ψυχή. Όλοι έχουμε τις εγνοιες μας όλοι έχουμε τα προβλήματα μας ,τα άγχη, τους καημούς μας..Όμως, δεν αισθάνεστε όμορφα όταν κάποιος σας χαμογελάει, όταν κάποιος σας ρωτάει πώς είστε; Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να του ανταποδώσετε κι εσείς το χαμόγελό σας και θα δείτε πώς θα φτιάξει εκείνη την ώρα η πεσμένη διάθεσή σας!

Τώρα βέβαια δεν πηγαίνω πια στην δουλειά μου, και η αλήθεια είναι πώς νιώθω ένα κενό, βαθιά, μέσα στην ψυχή μου.Δυστυχώς, η σύμβαση μου δεν ανανεώθηκε λόγω του ότι η κατάσταση όπως μου είπαν είναι δύσκολη και κάνουν περικοπές... Τώρα πρέπει να ψάξω πάλι για μία καινούργια δουλειά.Να ξανακάνω πάλι τα χαρτιά μου για την ανεργία.Γιατί σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα μπορούν να αλλάξουν από τη μια μέρα στην άλλη.Εκεί που έχεις εφυσυχαστεί και είσαι έτοιμος να δώσεις άλλες προτεραιότητες στη ζωή σου έτοιμος να κοιτάξεις μπροστά τότε κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για σένα και σου αλλάζουν πάλι τη ζωή.Και έρχονται όλα μπουμερανγκ.Όμως, κάθε εμπόδιο για καλό δεν λένε;Έτσι είναι η ζωή γεμάτη ανατροπές, με πολλά σκαμπανεβάσματα, φτάνει να έχεις τη δύναμη και τη θέληση να κοιτάς μπροστά και όχι πίσω..!

ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

2010-10-19T19:43:00.000+03:00

Η ζωή ένας καθρέφτης μαγικός, όταν κοιτάζω μέσα σ'αυτά τα μάτια που τόσο αγαπώ.. Κι όταν η μοναξιά τα πέπλα της απλώνει γύρω μου, μονάxα η σκέψη σου μπορεί να αποδιώξει όλα εκείνα που φοβάμαι... γιατί η παρουσία σου θα 'ναι χαραγμένη στα μονοπάτια της καρδιάς μου μέχρι το φως του ήλιου να ανατέλλει ξανά και να σε φέρει στην αγκαλιά μου..‌

Vassilis Papakwnstantinou - Na koimithoume agkalia

2010-10-18T20:35:00.000+03:00

Το νησί των συναισθημάτων - Μάνος Χατζιδάκις

2010-06-26T15:39:00.000+03:00

Χατζιδάκις-Νυχτερινό

2010-06-20T18:04:00.000+03:00

Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων

2010-06-20T17:59:00.000+03:00

Το ασχημόπαπο και ο κύκνος

2010-06-20T16:19:00.001+03:00

Πάντα μου άρεσε ο Κύκνος, όπως επίσης και το παραμύθι το ασχημόπαπο και ο κύκνος, που είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου απ'όταν ήμουνα μικρή.
Πιστεύω ότι κάπου μέσα μας κρύβουμε έναν κύκνο ανεξάρτητα από το αν εξωτερικά είμαστε όμορφοι ή άσχημοι.. .Αλήθεια, μπορεί κάποιος απο εσάς να προσδιορίσει τί είναι όμορφο και τί άσχημο;Πιστεύω πώς ο καθένας μας βλέπει τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.

Το ασχημόπαπο και ο κύκνος

"Τί σημασία μπορεί να έχει,αν είμαστε ωραίοι ή άσχημοι,ψηλοί ή κοντοί; Μερικές φορές δίνουμε σημασία μόνο σ'αυτό που φαίνεται, χωρίς να βλέπουμε τί υπάρχει πίσω του. Κι όμως, πίσω από ένα όμορφο παπάκι,μπορεί να κρύβεται ένας πανέμορφος κύκνος." Γράφει ο Άντερσεν στο παραμύθι του το άσχημο παπάκι.

Όπως, διαπιστώνουμε, όταν διαβάζουμε το παραμύθι αυτό, στο τέλος του, πράγματι, το άσχημο παπάκι, που όλοι κοροίδευαν και έδιωχναν μακριά, έγινε ένας πανέμορφος κύκνος!

Μήπως, όμως, δεν είναι αλήθεια, ότι οι περισσότεοι από εμάς δεν κοιτάζουμε κάποιον πέρα από την εμφάνισή του;

Η αλήθεια είναι, πως αυτό που μας έλκει στην αρχή, για να πλησιάσουμε κάποιον, είναι η εμφάνιση. Το περιτύλιγμα δηλαδή. Τις περισσότερες φορές, όμως, δεν κάνουμε καν τον κόπο να το ανοίξουμε. Γιατί; Η πρώτη περίπτωση συμβαίνει, επειδή είναι τόσο ωραίο που μας εξαπατά κι η δεύτερη επειδή μας φαίνεται άσχημο και νομίζουμε πως δεν θα είναι ενδιαφέρον.

Πόσες φορές, όμως, δεν έχουμε ξεγελαστεί; Για παράδειγμα, μας δίνουν δύο δώρα. Το ένα είναι εκθαμβωτικό και τέλειο απ'έξω, ενώ το άλλο είναι απλό, όχι εντυπωσιακό. Ποιό περιμένουμε να κρύβει θησαυρό; Το πρώτο ή το δεύτερο; Φυσικά το πρώτο, έτσι; Όταν το ανοίξουμε, όμως και δούμε τί κρύβει μέσα του, μας περιμένει μία δυσάρεστη έκπληξη! Ενώ το άλλο, το δωράκι που παραμερίσαμε και στο οποίο δε δώσαμε σημασία στην αρχή, κρύβει μέσα του ένα πραγματικό διαμάντι!

Αυτό που έχει σημασία είναι ο χαρακτήρας του ανθρώπου και λιγότερο η εμφάνισή του!

Μέχρι να ανακαλύψουμε το περιτύλιγμα με το σωστό περιεχόμενο, θα χρειαστεί να κάνουμε πολλές προσπάθειες. Βλέπετε δεν είναι όλα τα περιτυλίγματα ίδια. Υπάρχουν πολλά που είναι πολύ πονηρά και πιστεύουν πώς επειδή είναι όμορφα, μπορούν να μας ξεγελάσουν. Ή άλλα που είναι άσχημα και δεν κρύβουν θησαυρούς. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να ξέρουμε, τί υπάρχει πίσω από τα περιτυλίγματα. Για αυτό πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στις επιλογές μας. Μπορεί να κάνουμε λάθη, αλλά μέσα από αυτά θα μάθουμε τελικά. Γιατί, όταν ανακαλύψουμε τα αυθεντικά "διαμάντια" , τότε να είστε σίγουροι ότι όλα όσα έχετε περάσει θα αξίζουν!

Ανοίξτε, τα μάτια σας, για να δείτε τους "θησαυρούς" που είναι δίπλα σας και περιμένουν να τους δώσετε την αγάπη και την φιλία σας!

Γι'αυτό, λοιπόν, εσείς "άσχημα παπάκια", που σας κοροιδεύουν, κάντε λίγη υπομονή ακόμα κι αφήστε τους να σας κοροιδεύουν. Είναι γιατί δεν ξέρουν τί χάνουν που δεν σας έχουν δίπλα τους. Θα έρθει η μέρα, όμως, να είστε σίγουροι που θα καταλάβουν πως αξίζετε πολύ περισσότερα, από το να σας πληγώνουν και να σας συμπεριφέρονται άσχημα. Κι αν πάλι δεν το καταλάβουν, μη στεναχωρηθείτε! Γιατί αυτοί είναι τυφλοί και δεν αξίζει να ασχολείστε μαζί τους!

Ξέρετε, η ζωή είναι πολύτιμη και μικρή για να απογοητεύεστε και να δίνετε αξία σε άτομα που στην πραγματικότητα δεν αξίζουν.

Θα βρεθούν άλλοι, πολύ καλύτεροι, που θα ανοίξουν το περιτύλιγμά σας και θα ανακαλύψουν τα υπέροχα πράγματα που κρύβονται μέσα σας. Πανέμορφοι εσείς κύκνοι!

Το εν λόγω κείμενο το είχα γράψει πριν αρκετό καιρό όταν ήμουνα ακόμη μικρούλα και είχε δημοσιευθεί στην Σούπερ Κατερίνα . Το αφιερώνω σε όλα τα "άσχημα παπάκια" που δεν έχουν ανοίξει ακόμη τα φτερά τους για να πετάξουν και να φτάσουν τα όνειρά τους...

Κύκνοι

2010-06-20T16:12:00.000+03:00

Με μια ματιά

2010-06-20T15:55:00.000+03:00

Με μια ματιά

Με μια ματιά σε κοιτώ και αναρωτιέμαι τι να σκέφτεσαι για μένα αυτή την στιγμή που κι εσύ με κοιτάς. Δεν μπορώ να σου μιλήσω, να σου πω τι αισθάνομαι, τι νοιώθω για σένα. Δεν κάναμε πολύ παρέα όταν γνωριστήκαμε, όμως, εγώ σε σκέφτομαι ακόμη. Τόσες φορές συναντηθήκαμε τυχαία, όμως ούτε ένα γεια δεν ανταλλάξαμε ποτέ. Ποτέ δεν τόλμησα να σου μιλήσω, δεν είχα το θάρρος ούτε αυτή την απλή λέξη να σου πω «γεια σου». Όσο και αν προσπαθούσα αυτή η λέξη έμενε κολλημένη στα χείλια μου που τόσο απεγνωσμένα ήθελαν να σου πουν ένα γεια.. Ίσως να μην σου μιλούσα ποτέ όταν συναντιόμασταν, όμως, αυτό δεν με εμπόδιζε να σου μιλάω με το βλέμμα μου. Τα μάτια μου πάντα έδειχναν αυτό που αισθανόμουν για σένα και ας μην μπορούσα ποτέ να στο πω.

Γιατί μια ματιά δείχνει τόσα πολλά…Μια ματιά κρύβει τόσα όνειρα, τόσες αλήθειες, τόσα συναισθήματα, τόσα ερωτήματα που κανείς ποτέ δεν τολμά να πει, να εκφράσει, να πράξει, είτε από φόβο, είτε από ντροπή, είτε από εγωισμό, είτε απλά επειδή δεν μπορεί, δεν έχει το θάρρος.. Όμως μια ματιά έστω και φευγαλέα μπορεί να πει τόσα όσα τα χείλη ποτέ δεν θα μπορέσουν να πουν. Γιατί είναι μυστηριώδης, μαγική, παράξενη, ερωτική, φευγαλέα και σε ταξιδεύει σε άλλο κόσμο εκεί όπου τα όνειρα μπορούν να γίνουν αληθινά. Εκεί που μπορείς να πεις σ’αγαπώ χωρίς να φοβάσαι, να ντρέπεσαι, και να δειλιάζεις…

Όλα γύρω σου εξαφανίζονται και μένει αυτή η ματιά τόσο δυνατή και εκφραστική τόσο άπιαστη όσο και τα όνειρα, τόσο σιωπηλή και τόσο όμορφη…
Δεν νιώθεις πια μοναξιά, μπορείς να νοιώσεις το αίμα να κυλάει στις φλέβες σου και την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά. Νιώθεις ζωντανός και ας μην μπορείς να κινηθείς, να ανασάνεις. Μένεις ακίνητος και όσο και αν κυλάει ο χρόνος ξέρεις ότι αυτή η στιγμή δεν θα χαθεί ποτέ. Εκείνη η στιγμή που το βλέμμα σου και το βλέμμα του συναντιούνται για λίγα δευτερόλεπτα και στον κόσμο υπάρχεις, μονάχα, εσύ κι αυτός.

«Ι can’t take my eyes off you, Ι can’t take my eyes off you, Ι can’t take my eyes off you, Ι can’t take my eyes off you, Ι can’t take my eyes off you, Ι can’t take my eyes off you...»

Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου. Είσαι μέσα στην σκέψη μου, στο μυαλό μου. Στην καρδιά μου. Όμως, αυτό, εσύ δεν θα το μάθεις ποτέ.
Φοβάμαι να στο πω μήπως με απορρίψεις. Φοβάμαι να σε κοιτάξω στα μάτια μήπως και η ματιά μου με προδώσει. Φοβάμαι να σου μιλήσω γιατί ντρέπομαι. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά κάθε φορά που βρίσκομαι δίπλα σου και φοβάμαι μην την ακούσεις. Σε ζητώ παντού. Πάω σε μέρη που πιστεύω ότι ίσως σε δω και η ματιά μου ψάχνει γύρω να σε βρει…μένει μόνη, όμως, χωρίς εσένα γιατί δεν είσαι εκεί. Ελπίζω, πως, ίσως κάποια μέρα σε δω και βρω το θάρρος να σου πω τι αισθάνομαι, τι ονειρεύομαι…Πως είμαι ερωτευμένη μαζί σου.

Κοιτάω τα άστρα κάθε βράδυ και αναρωτιέμαι που να είσαι. Πόσο θα ‘θελα να ήσουν δίπλα μου, να με έχεις αγκαλιά… Μόνο να με έχεις αγκαλιά και τίποτα άλλο…
Θα κοιτώ τα άστρα κάθε βράδυ όταν νοιώθω μοναξιά και θα σκέφτομαι εσένα. Το φεγγάρι θα μας φέρνει πιο κοντά τις νύχτες και ας μην ξέρεις ότι κάπου στον κόσμο θα υπάρχει μια ψυχή που θα λαχταρά να βρεθείς δίπλα της. Εγώ θα σε αγαπώ για πάντα σιωπηλά…

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αποτυπώσω τις σκέψεις μου σε αυτό το χαρτί ελπίζοντας πώς κάποια μέρα θα βρω το θάρρος να σου πω όλα αυτά που αισθάνομαι.

Θα κλείνω τα μάτια και θα ονειρεύομαι πως μια μέρα θα σε συναντήσω κάπου τυχαία κι εσύ τότε θα με κοιτάξεις στα μάτια και τα βλέμματα μας θα συναντηθούν.. Όμως αυτή τη φορά δε θα χαθούν αλλά θα ενωθούν για πάντα, γιατί εσύ θα μου χαμογελάσεις, θα με πιάσεις από το χέρι και θα με φέρεις κοντά σου.. Τα πρόσωπά μας θα έρθουν πολύ κοντά, θα μου χαϊδέψεις τα μαλλιά και θα με κοιτάξεις στα μάτια. Τότε χωρίς να πούμε ούτε μία λέξη θα κλείσουμε τα μάτια και εσύ θα με φιλήσεις τόσο γλυκά που θα ‘ναι το φιλί σου το πιο γλυκό του κόσμου.. θα ανοίξεις τα μάτια και θα μου πεις «είσαι ότι πιο πολυτιμότερο είχα ποτέ και δεν πρόκειται για τίποτα στον κόσμο να σε αφήσω να φύγεις μακριά μου. Σε αγαπώ..». Τότε εγώ θα σου χαμογελάσω και θα χαθώ για πάντα μες την αγκαλιά σου και θα σου πω «Είσαι ο πρίγκιπας μου. Σ’αγαπώ..»

Γιατί γράφω;

2010-06-20T15:47:00.000+03:00

«Μ’ αρέσει να γράφω»

Γιατί μ’ αρέσει να γράφω; Είναι ένα ερώτημα τόσο βαθύ που αλήθεια δεν είχα αναρωτηθεί ποτέ μέχρι τώρα. Απλά, όταν ένοιωθα την ανάγκη να γράψω, το έκανα χωρίς να αναρωτηθώ το γιατί. Έτσι, απλά, έπιανα ένα χαρτί και ένα μολύβι και έγραφα τις σκέψεις μου σε αυτό. Μετά ένοιωθα όμορφα μέσα μου, γαλήνια, σαν να είχε φύγει ένα βάρος. Ένοιωθα αισιόδοξη και ευτυχισμένη.

Όταν ήμουν μικρή κρατούσα ημερολόγιο με όλα μου τα μυστικά κλειδωμένα μέσα σε αυτό για να μη μπορέσει να τα διαβάσει κανείς. Ένοιωθα με αυτό τον τρόπο ότι κάπου μπορούσα να εκμυστηρευθώ τα συναισθήματά μου είτε αυτά ήταν θετικά είτε αρνητικά. Έγραφα ότι με βασάνιζε, με πονούσε, οτιδήποτε με ενοχλούσε και δε μπορούσα να το βγάλω με άλλο τρόπο από μέσα μου. Όταν ένοιωθα πνιγμένη από τα συναισθήματά και τις σκέψεις που τριγύριζαν στο μυαλό μου. Όταν δεν είχα κάποιον να μιλήσω και δεν ήθελα κανείς να μάθει τα μυστικά μου.

Το γράψιμο ήταν και είναι ένας τρόπος να αισθάνομαι καλύτερα. Ποτέ δεν ήμουν καλή στον προφορικό λόγο. Ότι ήθελα να πω συνήθως το έλεγα γράφοντάς το. Ένα συγνώμη γραμμένο σε ένα χαρτί ή ένα σ’ αγαπώ πάνω σε μία καρδιά. Ένα ποίημα ή μία ρομαντική ιστορία. Ήταν ο καλύτερος τρόπος για να εκφραστώ.

Με το γράψιμο μπορώ να ταξιδέψω και να πετάξω με τα δικά μου φτερά. Να περιπλανηθώ στα μονοπάτια της φαντασίας και να ακροβατήσω σε κόσμους μαγικούς και ονειρεμένους. Να φτιάξω έναν κόσμο παραμυθένιο, με αγάπη, άρωμα, γεύση, χρώμα, έναν κόσμο όπως στα όνειρά μου, εκεί όπου όλα είναι δυνατό να συμβούν και το τέλος θα είναι αυτό που θα γράφω εγώ. Ένα τέλος συγκινητικό, ευτυχισμένο, πλασμένο ονειρικά, με ήρωες πρίγκιπες και πριγκίπισσες και έναν ουρανό γαλάζιο που θα τον λούζουν κρυστάλλινες στάλες βροχής με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, που θα πέφτουν και θα με κάνουν να ταξιδεύω και να ονειρεύομαι.

Γράφω σημαίνει αναπνέω, αισθάνομαι, σκέφτομαι, δημιουργώ, ξεδιπλώνω και εκφράζω καλύτερα τις σκέψεις μου οι οποίες γίνονται λέξεις, προτάσεις, ιστορίες, λόγια αγάπης, θλίψης, απογοήτευσης, θυμού, έξαρσης, αισιοδοξίας, ελπίδας, χαράς.

Γιατί μπορεί να είναι απλά λέξεις γραμμένες κάπου, σε ένα τετράδιο, σε ένα κομμάτι χαρτί, σε έναν υπολογιστή, σε ένα ραβασάκι, σε ένα θρανίο, σε ένα παγκάκι αλλά έχουν ιδιαίτερη σημασία και βαθύτερο νόημα για αυτόν που της έγραψε. Όπως είναι ένα ποίημα, ένα ανέκδοτο, μία ιστορία, ένα παραμύθι ή ένα απλό ‘Σ’αγαπώ’ γραμμένο στην τελευταία σελίδα ενός ξεθωριασμένου σχολικού βιβλίου…

Με το γράψιμο μπορείς να μεταδώσεις τόσα συναισθήματα, τόσες ελπίδες, να κάνεις κάποιον να χαμογελάσει, να δει με αισιοδοξία τη ζωή ή να συγκινηθεί και να κλάψει, να μπορέσεις να κάνεις έναν άνθρωπο απογοητευμένο να κάνει όνειρα, να μπορέσεις να κινήσεις το ενδιαφέρον, να ξυπνήσεις συναισθήματα και ο αναγνώστης να γίνει ένα με τον ήρωα και να πρωταγωνιστήσει στο δικό του έργο, να ζήσει το δικό του όνειρο μέσα από τον κόσμο της φαντασίας του.

Με αυτό τον τόσο απλό τρόπο έκφρασης μπορώ να νοιώσω ελεύθερη, χωρίς να καταπιέζομαι. Μπορώ να απαλύνω τον πόνο και τη θλίψη, να γαληνέψω το θυμό και την οργή, να δείξω πόσο ερωτευμένη και ευτυχισμένη νοιώθω. Μπορώ να νοιώσω γαλήνια και να απομακρύνω όλα τα αρνητικά συναισθήματα από μέσα μου να δώσω ένα διαφορετικό νόημα στη ζωή μου.

Γιατί γράφοντας αισθάνομαι πως όλα γύρω μου γίνονται ένας πίνακας όπου ο ζωγράφος είμαι εγώ και με μία παλέτα δημιουργώ όλα όσα έχω πλάσει στο μυαλό μου. Παίρνω τα χρώματα και φτιάχνω το δικό μου ουρανό, τη δικιά μου θάλασσα και με μια πινελιά βάζω χρώμα και ζωντανεύω αυτά που θέλω να πω, αλλά δειλιάζω.. Ανοίγω τα συρτάρια που βρίσκονται κλειδωμένα στα πιο δύσβατα μονοπάτια της ψυχής και του μυαλού μου και εκφράζω τις φοβίες, τις ανησυχίες, τα πιστεύω, τα θέλω, τα όνειρα και τις ελπίδες μου.

Με το γράψιμο μπορώ να δραπετεύσω για λίγο από τη μοναξιά που νοιώθω κάποιες στιγμές και να ζήσω αυτά που στην πραγματικότητα δε μπορώ. Μπορώ να αισθανθώ για λίγο όπως οι ήρωες στα μυθιστορήματα, στα παραμύθια, πως είναι να ζεις μέσα από το ίδιο σου το όνειρο, να ταυτιστώ με τους πρωταγωνιστές, να νοιώσω και το δικό τους πόνο, να κλάψω με αυτούς, να αγαπήσω, να θυμώσω, να ελπίζω, να ζήσω τη δική τους ιστορία, μια ιστορία που υπάρχει στα όνειρα που μεταφέρω με το γράψιμο στο χαρτί, μια ιστορία διαφορετική από τις άλλες, παραμυθένια, μαγική...

Ένας ποιητής γράφει με στίχους, ένας συγγραφέας με ιστορίες, ένας συνθέτης με τραγούδια, ένας παραμυθάς με παραμύθια και μύθους, ένας ερωτευμένος με λέξεις αγάπης, ένας δυστυχισμένος με λέξεις θλίψης, ένα παιδί τα όνειρά του…, όπως και ότι και να γραφτεί από τον κάθε άνθρωπο σημασία έχει ότι είναι βγαλμένο μέσα από την ψυχή και την καρδιά του.

Γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του τρόπο να εκφράζει καλύτερα αυτά που νοιώθει και θέλει να πει και ο δικός μου τρόπος είναι αυτός γιατί, απλά, μ’ αρέσει να γράφω….

Μικρές Δημιουργίες..

2010-06-20T15:37:00.001+03:00

Μικρές Δημιουργίες..

2010-06-20T15:33:00.000+03:00